جان من وتو تشنه ی پیوند مهر بود

دردا که جان تشنه ی خود را گداختیم.

بس دردناک بود جدایی میان ما

از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم.

دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت

اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت.

و آن عشق نازنین که میان من و تو بود

دردا که چون جوانی ما پایمال گشت.

با آن همه نیاز که من داشتم به تو

پرهیز عاشقانه ی من ناگزیر بود

من بارها به سوی تو بازامدم 

ولی هربار دیر بود..

اینک من و توییم دو تنهای بی نصیب

هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش.

سرگشته در کشاکش طوفان روزگار

گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش......

پ.ن.

بعد یه مدت خیلی خیلی طولانی دوباره سلام..

بااینکه خیلی وقته چیز جدیدی ننوشتم اما دلم نیومد وبلاگ رو به روز نکنم

واسه ی همین این شعر هوشنگ ابتهاج رو گذاشتم.

خودم خیلی دوسش دارم....امیدوارم شما هم همین نظرو داشته باشین..

بی خاطره

دلم میخواد تنها باشم               هیچکی نباشه حتی تو

من و یه مشت کاغذ فقط             بی خاطره، بی یاد تو

تا صبح فقط شعر بخونم               شعرایی که پر از غمه

یه گوشه ی دنج اتاق                   که ساکته، بی همهمه...

منو تو عالم خودم                        تنهای تنها جا بذار

بذار بهت فکر نکنم                        برو منو تنها بذار

دلم میخواد به حالمون                  تا خود صبح گریه کنم

نبودن تو بهتره                            باید فراموشت کنم

باید بشم مثل قدیم                     مثل روزای اولم

از این همه خاطره هم                  با اینکه سخته، میگذرم

بذار بهت فکر نکنم                      برو منو تنها بذار

منو تو عالم خودم                       تنهای تنها جا بذار...

                                                     ساینا-خرداد۹۰

پ.ن.۱

سلام.این یکی با بقیشون فرق داره.....اگه نظر یا انتقادی داشتین، خوشحال میشم بخونم.:)))

پ.ن.۲

و این جهان پر است ازصدای مردمی که

همچنان که تو را

میبوسند

در ذهن خود،طناب دار تو را

میبافند.....

                             فروغ عزیز

تو رو دیدم و دوباره قصه انگار جون گرفت و

دلم از گرمی دستات دوباره آروم گرفت و

تو رو دیدم و خیالم به گذشته پر گرفت و

دست من یه بارِ دیگه تو رو تو بغل گرفت و

تو رو تو بغل گرفت و.....

تو دوباره زنده کردی همه روزای قدیمو

دوباره منو کشوندی به همون حال غریب و

تو دوباره تازه کردی زخمی رو که کهنه بودو

دوباره یادم اوردی هرچی از یاد رفته بودو

هرچی از یاد رفته بود رو....

دوباره منو کشوندی تا ته قصه ی عشقو

دوباره بهونه کردی دست سرد سرنوشت رو

روزای دلتنگِ بی تو دوباره رنگی گرفت و

دست من یه بارِ دیگه تو رو تو بغل گرفت و

تو رو تو بغل گرفت و ............

پ.ن.

 کسی‌ به‌ ما نشون‌ نداد که‌ انتهای‌ خط‌ کجاست‌ ؟
 آهای‌ درختای‌ انار ! دیکته‌ی‌ بی‌غلط‌ کجاست‌ ؟
 چرا تو آسمونمون‌ پرنده‌ گوشه‌گیر شده‌ ؟
 چرا نمی‌رسیم‌ به‌ هم‌ ؟ چرا همیشه‌ دیر شده‌ ؟

                                                     یغما گلرویی

سلام دوستان

با یه حس خیلی خووووب این ترانه رو نوشتم..ولی متاسفانه حالم گرفته شد!!!!!!!!!!!!!۱

به هر حال امیدوارم خوشتون بیاد...

دمر افتادم روی تخت.کلافم.خستم حوصله ندارم...انگار جونی توی تنم نیست.

میخوام بلند شم، نمیشه! سرمو بلند میکنم فقط..

چشمم میفته به یه تار موی کوتاه -خیلی کوتاه- که لبه ی تختمه.فوتش میکنم..نمیره.

محکمتر فوت میکنم و سقوطشو نگاه میکنم..لذت میبرم الکی.

بالشم خیس میشه..به خودم میام..آخ چه قدر دلم تنگ شده واسش..میرم سمت گوشی..p..h..o..n..e..b..oo..k اما یه دفعه خاموش میکنم و پرتش میکنم روی تخت...

میچرخم و خیره میشم به سقف اتاق..

چشمام بازه ولی خوابم انگار...یه مشت خاطره میاد سراغم. یه مشت حرف و حتی آدمایی که دیگه چهره شون درست یادم نیست..

دوباره یه قطره شور میچکه پایین.پاکش میکنم...مبادا کسی باخبر بشه از حالم...

پ.ن

وقتی آدم دلش تنگ میشه میره سراغ این کاغذای بیچاره و مینویسه و مینویسه و مینویسه.

هرچی که باشه...حتی خط خطی میکنه گاهی.

(دو در دو) منهای یک

چهار منهای یک انسان مساوی است با سه زاویه دید متفاوت.

یکی ایستاده در برابر همه طوفان های سهمگین اما با این وجود آواز قناری و رقص رنگ های نقاشی را میفهمه.اگر کسی قوی هست دلیل نمیشه که احساس نداشته باشه، به هنر علاقه ای نشان نده و گریه نکنه.... دلیل نمیشه که قلب او پرنباشه از دوستی و محبت.....

چهار تقسیم بر دومین انسان یعنی فردی که هر روز برای خودش و دلش نقاشی میکشه.

در فضای خانه ی کوچک و دور از دسترس او، بوی بوم و رنگ و تینر همه جارو پر کرده. همه جا پره از نقاشی های سوخته ی نقاش..اون عاشق کشیدنه...عاشق نقاشی ها اما تمام نقاشی ها رو بعد از اتمام به آتش میکشه و در حالیکه دود آتش به صورتش میخوره اشک میریزه....

او دلتنگه... و تنها به عشق نقاشی و نقاش بودن زنده مونده....

یکی مانده به چهارمین انسان کسی ست به دنبال زندگی...زندگی ای دور از هیاهو و شلوغی....دور از کثیفی...و به دنبال امید.

امید داشتن گلخانه ای که خود، آن را بر پشت بوم یک آسمان خراش ساخته.کسی  که در شلوغی های شهر در میان گل های رز و مریمش به دنبال آرامش میگردد....

او اینگونه زندگی خود را در یک خواب عمیق ادامه میده و دوست نداره کسی او را از خواب بیار کنه...

پ.ن.

سلام دوستان.

این پست فرق داره با پستای قبلی...یه متنی که آرمین( داداشم)راجع به  سه نفر با سه دیدگاه مختلف نوشته..

هر پاراگراف، مخصوص یک فرده.....

گمشده

من... گمشدم توی نگاهت،کاش میشد بیام سراغت

اگه میشد دست من، بشه یه روزی تکیه گاهت...

میدونم خسته ی راهی، مثل من بی سرپناهی

اگه میشد دست من بشه یه روزی سرپناهت....

تو.....نتونستی بخونی از چشام حرفامو

میری و به هم میریزی همه ی دنیامو

میری و دیگه نمیمونی، دیگه شعرامو نمیخونی

دیگه دستامو نمیگیری، دیگه اشکامو نمیبینی

اگه حرفای دلم رو بت بگم، اگه بدونی

شاید اون موقع بیای وهمیشه پیشم بمونی

اگه حرفای دلم رو بت بگم، اگه بدونی

شاید اون موقع بفهمی میشه عاشقم بمونی.......

                                                                           ساینا- فروردین ۱۳۹۰

پ.ن.

-اولین شعر سال جدیده

منتظر نظراتتون هستم......

باز کن پنجره هارا ای دوست

هیچ یادت هست؟

که زمین را عطشی وحشی سوخت؟

برگ ها پژمردند؟

تشنگی با جگر خاک چه کرد؟

هیچ یادت هست...

توی تاریکی شب های بلند

سیلی سرما با تاک چه کرد؟

با سر و سینه گل های سپید

نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟

هیچ یادت هست؟

حالیا! معجزه باران را باور کن

و طراوت را در چشم چمنزار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد...

                                     فریدون مشیری

امسال هم گذشت و خیلی خیلی هم زود گذشت...امیدوارم همه یه سال خوب همراه با اتفاق های خوب رو پشت سر گذاشته باشید!!

برای خود من که سال خوبی بود، برخلاف پارسال که سال سختی داشتم، پر بود از اتفاق های بزرگ...با کسانی آشنا شدم که باعث افتخار منه..و خیلی چیز های دیگه!!

یه سال شاد..آرام...پر از خوشی..خوبی..آزادی...آبادی...بی دردسر..پر از سلامتی و پر از پول برای همه آرزو میکنم...

و در آخر:

بهار، این نمایش تحول و سرسبزی آمد تا بگوید اگر نمیشود همیشه سبز ماند..میشود دوباره سبز شد....

نوروز پیشاپیش مبارک :)  

غربت چشمای خیسم

تو ندیدی گریه هامو، غربت خیس چشامو

بی دلیل رد شدی از من، بی جواب موند نامه هام و....

ندیدی حال و هوامو، دوستی بی ادعامو

نشنیدی حتی یه لحظه،بغض سنگین صدامو...

برای تسکین دردم گریه فایده ای نداره...

دیگه گریه قهره با من، ای کاش آسمون بباره...

ای کاش آسمون بباره...

بی تو تنهایی شب هام، کسی رو یادم میاره

که چه باشم چه نباشم،واسه اون فرقی نداره...

اونیکه میگفت به یادم تا خود سحر بیداره،

برای برگشتن من همیشه چشم انتظاره...

برای تسکین دردم گریه فایده ای نداره

دیگه گریه قهره با من، ای کاش آسمون بباره...

ای کاش آسمون بباره...

                                                   ساینا سعادت/ بهمن 1389

پ.ی

-این ترانه توی مجله اتفاق نو (۱۴۱) چاپ شد.

از علی ایلیا و علی قزل سفلو بی نهایت متشکرم به خاطر راهنمایی ها و نظراتشون....

تو چه ساده عشقو گفتی

من چه ساده دلو باختم

تو چه زیبا عاشق بودی..

منم با تو غزل ساختم!!

گل لبخندِ رو لبهات

همه دنیامو زیبا کرد

چشای تو غزل خون بودو دنیامو

برای عشق، مهیا کرد...

تورو میدیدم و انگار

تو، من بودی، منِ تنها

من گمگشته در من که

در تو میشدم پیدا...

همه روزام بهاری بود

تو وقتی پیش من بودی

همه دنیا تو مشتم بود

تو وقتی عاشقم بودی...

تو وقتی عاشقم بودی....

                               ساینا---بهمن ماه۸۹

باز امشب هم من و یاد تو

بر سیاهی های شب

رنگ بیداری زدیم

و در آن سکوت کوچه های شهر

پرسه ای در کوی دلتنگی زدیم.

شانه بر شانه هم میرفتیم

بی هدف در امتداد کوچه ها

و هر دیوار در آغوش میگرفت

نقش سایه های ما.

زیر نور ماه

در رویا

سپری شد امشبم با یادت

مثل دیشب و شب های دگر هم...

نمیتونی بری از کنارم و                     نمیتونی دیگه پیشم نباشی

نمیذارم به همین سادگیا                      بری و دیگه به یادم نباشی

من با تو یه عمره آشنام ولی                 همیشه مثل غریبه ها بودم

نمیشد واست یه هم نفس باشم           من فقط، غریب آشنا بودم

خیلی دیر دستامونو دادیم به هم              خیلی دیر تو چشم هم خیره شدیم

وقتی داشت راهمون از هم دور میشد       خیلی دیر بود وقتیکه عاشق شدیم

خیلی دیر تسلیم قلبت شدی و....             خیلی سخت تسلیم عشقت شدم و...

نمیذارم بری از کنارم و                             نمیتونم منی که همیشه یادت بودم و....

                                                                                        ساینا...آذر 1389

حال غریبی ست که من دارم

حالا که انقدر دورم از تو،

اما هنوز هم دوستت دارم...........

بذار دلخوشیم تو باشی

دستمو بگیر تو دستات

بذار از تو جون بگیرم

میخوام امشب تا همیشه

توی آغوشت بگیرم

بذار از نوازش من،

دل تو آروم بگیره

بذار از داغی اشکات،

تن خستم جون بگیره

میخوام امشب و تمام لحظه هاشو

قاب بگیرم

تو هوای خوب چشمات تا بشه

نفس بگیرم

میخوام امشب آسمونو

تو خوشیم شریک بدونم

تک تک ستاره هاشو

سهم زندگیم بدونم

                                                   ساینا- پاییز89

- نه جانم ، بی فایده ست، بی فایده ست

- یعنی چی فایده ای نداره؟ آخه مگه میشه؟ یعنی به همین راحتی.......

- بله....بله....بله به همین راحتی و حتی راحت تر از  اونی که فکرشو بکنی، بله جانم.

- ................

- ...............

- ...............

- اگه دیگه سوالی نیست...

- مثلا اگه سوالی داشتم شما درست و حسابی جواب میدادین؟

- من هر کاری  تونستم کردم.

- پس کارای کمی میتونید انجام بدید..هیچ فایده ای نداشت!

- جانم مر.......

- انقدر به من نگید جانم...من جان شما نیستم.من جان اون بودم، فقط اون و اون همه کس من بود.می فهمی؟

- متاسفم.

- تاسف شما به درد من نمیخوره آقا

- متوجهم

- نه .. نیستید. اگه اون..اگه اون بره..اون همه چیز منه....همه چیززززز.اگه قلبی لازمه باید بگم که دیگه قلب من به دردم نمیخوره.

میدمش......قلب منو بدید به اون.

- متاسفانه نمیشه..خون شما و اون..

- مسخره ست....مسخره. پس این قلب لامسب به چه دردی میخوره؟هان!!!!!!!!!!

- .......

- سکوت؟ که چه؟

- حرفی ندارم. نمیشه....نمیشه...

و مرد با خودش گفت نمیشه و بلندتر تکرار کرد و فکر کرد چه قدر از این کلمه بیزاره و بعد به گریه افتاد.

زن وشوهر جوانی سوار برموتورسیکلت در دل شب می راندند.
انها از صمیم قلب یکدیگر را دوست داشتند.
زن جوان: یواشتر برو من می ترسم
مرد جوان: نه ، اینجوری خیلی بهتره!
زن جوان: خواهش می کنم ، من خیلی میترسم
مردجوان: خوب، اما اول باید بگی دوستم داری
زن جوان: دوستت دارم ، حالامی شه یواشتر برونی
مرد جوان: مرا محکم بگیر
زن جوان: خوب، حالا می شه یواشتر برونی؟
مرد جوان: باشه ، به شرط این که کلاه کاسکت مرا برداری و روی
سرت بذاری، اخه نمی تونم راحت برونم، اذیتم می کنه
روز بعد روزنامه ها نوشتند
برخورد یک موتورسیکلت با ساختمانی حادثه آفرید.در این سانحه
که بدلیل بریدن ترمز موتور سیکلت رخ داد،
یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری در گذشت
مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود پس بدون این که زن
جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت
و خواست برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش
رفت تا او زنده بماند
و این است عشق واقعی. عشقی زیبا,

درگذشت استاد آواز ایران محمد نوری رو به همه تسلیت میگم.............

راستش دلم میخواست این دفعه خودم یه چیزی بنویسم......آخه چه قدر داستان...چه قدر شعر!!!!!!!!

این روزا دیر به دیر آپ کردم، خیلیا گله کردن(ایشالا تکرار نمیشه) اما باور کنید سرمون شلوووووووغ بود، چند تا عروسی پشت سر هم آدمو خسته میکنه ( ولی با این حال دلم لک زده واسه هفته پیش و هفته های پیش که عروسی داشتیم.)

این کلاسا هم که آدمو ول نمیکنه خلاصه همه دوستام دارن بهم غر میزنن که نامردی،                 بی  وفایی،نیستی و...از این جور حرفا.

راستی اگه شعر قشنگ یا مطلب قشنگ دارید، واسم comment بذارید.من عاشق این جور چیزام.

مرسسسسسسسسسسسسی!

تا Hi بعدی فعلا Bye....................

دويست و پنجاه سال پيش از ميلاد در چين باستان شاهزاده اي تصميم به ازدواج گرفت. با مرد خردمندي مشورت کرد و تصميم گرفت تمام دختران جوان منطقه را دعوت کند تا دختري سزاوار را انتخاب کند. وقتي خدمتکار پير قصر ماجرا را شنيد بشدت غمگين شد، چون دختر او مخفيانه عاشق شاهزاده بود، دخترش گفت او هم به آن مهماني خواهد رفت. مادر گفت: تو شانسي نداري، نه ثروتمندي و نه خيلي زيبا. دختر جواب داد: مي دانم هرگز مرا انتخاب نمي کند، اما فرصتي است که دست کم يک بار او را از نزديک ببينم. روز موعود فرا رسيد و شاهزاده به دختران گفت: به هر يک از شما دانه اي مي دهم، کسي که بتواند در عرض شش ماه زيباترين گل را براي من بياورد،ملکه آينده چين مي شود. دختر پيرزن هم دانه را گرفت و در گلداني کاشت. 
سه ماه گذشت و هيچ گلي سبز نشد، دختر با باغبانان بسياري صحبت کرد و راه گلکاري را به او آموختند، اما بي نتيجه بود، گلي نروييد. روز ملاقات فرا رسيد ، دختر با گلدان خالي اش منتظر ماند و ديگر دختران هر کدام گل بسيار زيبايي به رنگها و شکلهاي مختلف در گلدان هاي خود داشتند. لحظه موعود فرا رسيد. شاهزاده هر کدام از گلدان ها را با دقت بررسي کرد و در پايان اعلام کرد دختر خدمتکار همسر آينده او خواهد بود.
همه اعتراض کردند که شاهزاده کسي را انتخاب کرده که در گلدانش هيچ گلي سبز نشده است. شاهزاده توضيح داد: اين دختر تنها کسي است که گلي را به ثمر رسانده که او را سزاوار همسري امپراتور مي کند: گل صداقت... همه دانه هايي که به شما دادم عقيم بودند، امکان نداشت گلي از آنها سبز شود!!! 

برگرفته از کتاب پائولو کوئليو

این داستان رو دوستم برام تعریف کرده و قسم می‌خورد که واقعیه :


دوستم تعریف می‌کرد که یک شب موقع برگشتن از ده پدری تو شمال طرف اردبیل، جای این که از جاده اصلی بیاد، یاد باباش افتاده که می گفت؛ جاده قدیمی با صفا تره و از وسط جنگل رد میشه!


این‌طوری تعریف می‌کنه: من احمق حرف بابام رو باور کردم و پیچیدم تو خاکی، ٢٠ کیلومتر از جاده دور شده بودم که یهو ماشینم خاموش شد و هر کاری کردم روشن نمیشد.


وسط جنگل، داره شب میشه، نم بارون هم گرفت. اومدم بیرون یکمی با موتور ور رفتم دیدم نه می‌بینم، نه از موتور ماشین سر در می‌ارم!

راه افتادم تو دل جنگل، راست جاده خاکی رو گرفتم و مسیرم رو ادامه دادم. دیگه بارون حسابی تند شده بود.


با یه صدایی برگشتم، دیدم یه ماشین خیلی آرام و بی‌صدا بغل دستم وایساد. من هم بی‌معطلی پریدم توش.


این قدر خیس شده بودم که به فکر این که توی ماشینو نیگا کنم هم نبودم. وقتی روی صندلی عقب جا گرفتم، سرم رو آوردم بالا واسه تشکر، دیدم هیشکی پشت فرمون و صندلی جلو نیست!!!


خیلی ترسیدم. داشتم به خودم می‌اومدم که ماشین یهو همون طور بی‌صدا راه افتاد.

هنوز خودم رو جفت و جور نکرده بودم که تو یه نور رعد و برق دیدم یه پیچ جلومونه!

تمام تنم یخ کرده بود. نمی‌تونستم حتی جیغ بکشم. ماشین هم همین طور داشت می‌رفت طرف دره.

تو لحظه‌های آخر خودم رو به خدا این قدر نزدیک دیدم که بابا بزرگ خدا بیامرزم اومد جلو چشمم.

تو لحظه‌های آخر، یه دست از بیرون پنجره، اومد تو و فرمون رو چرخوند به سمت جاده.


نفهمیدم چه مدت گذشت تا به خودم اومدم. ولی هر دفعه که ماشین به سمت دره یا کوه می‌رفت، یه دست می‌اومد و فرمون رو می‌پیچوند.


از دور یه نوری رو دیدم و حتی یک ثانیه هم تردید به خودم راه ندادم. در رو باز کردم و خودم رو انداختم بیرون.
این قدر تند می‌دویدم که هوا کم آورده بودم.


دویدم به سمت آبادی که نور ازش می‌اومد. رفتم توی قهوه خونه و ولو شدم رو زمین، بعد از این که به هوش اومدم جریان رو تعریف کردم.

وقتی تموم شد، تا چند ثانیه همه ساکت بودند، یهو در قهوه خونه باز شد و دو نفر خیس اومدن تو،

یکیشون داد زد: ممد نیگا! این همون احمقیه که وقتی ما داشتیم ماشینو هل می‎دادیم سوار ماشین ما شده بود.

با خودم میگویم بس کن فغان و گریه را                              پاسخ آید که دلت جز این کارها چه کند؟

به تمنای دلت گوش ندادی، افسوس                               حال میگویی پشیمان است دل من، چه کند؟

دل من تشنه به دیدار است، لیک                                    بعد تو با خاطراتت چه کند؟

مهربانم! دل من راضی به این فاصله هاست                      تو بگو اما دلم با شوق دیدار چه کند؟

انتظار بس می کشد این دل من باکی نیست                    دلم عادت کرده، بی غم هجران چه کند؟؟  

                                                        ساینا سعادت

یگانه شده ایم.

تو به درون روح من امده ای واگر بخواهم تورا جدا سازم ویرانگر خود خواهم بود.

                                                                 جبران خلیل جبران

یه شعر ناب به حرمت صداقتت،

                          دیشب میون دفترای خط خورده – شعرم –

                                        نشست.

یه قطره اشک به حرمت جدایی آ

                            کنار شعر، کنار اسمت

                                                نقش بست.

     ساینا

من از زیبایی یک گل،

من از لبخند مهربان خورشید،

من از رقص-با ناز- شاپرک در آسمان

                                         زنده می شوم.

من خنده یک کودک را،

رمز سیاهی شب را،

من آبی آسمان و دریا را

                                       میفهمم.

به راستی

     دیگر از زندگی چه میخواهم؟

 حال آنکه

                   احساس و عشق

                               مال من است...

  ساینا

چه سخته تحمل روزای تلخ دوری

چه تنها مونده اونکه فکر میکرد خوبه صبوری

چه ساده، دل شکست و چه ساده رفتی از دست

عشق من، من که باکم نیست وقتی یادت خاطرم هست

چه قشنگه زیر بارون به یاد چشات باریدن

      دنیا رو با تو خواستن، بدون تو دل بریدن

چه قشنگه این ترانه وقتی اسم تو باهاشه

چه قشنگه اون دلی که عاشق اما ساده باشه!

ساینا

وقتی دلت میشه محرم دردای همه،

تو خودت آب میشی اما هیشکی نمیفهمه-

دل تو پر از غمه،

واسه تو سکوت دریا

بهترین هم صحبته.

وقتی باید پای صحبت همه

بشینی و

اشکای همه را مجبوری ببینی و

دلت لک بزنه که با یکی

حرف بزنی!

اون موقع ست که دلت میپوسه-

توی چهار دیواری اتاقت و

کسی نیس پاک کنه اشکای رو گونت و

دل هیشکی محرم درددلت نمیشه.

اون موقع ست یادت میاد تنهایی و

همه چی دوروبرت خیالیه،

روزا رو شب میکنی بدون هیچ امیدی و

این.........عجب سرنوشت سیاهیه..!

    ساینا